Vanmorgen heb ik dan toch, na een week twijfelen, geboekt voor South-by-Southwest in Austin, Texas, zoals de voorbije 6 jaar.

Eerlijkgezegd, ik was niet van plan te gaan.  Na een poosje de belangrijkste conferenties in mijn métier te hebben afgelopen (FOWA, SXSW, FOWD, ATMEDIA, FOSDEM, DCONSTRUCT) heb je ‘t wel gezien.  Uiteraard kom je overal dezelfde mensen en dezelfde sprekers tegen, maar na een poos is het nieuwe eraf.

En dan is SXSW toch weer nét iets anders.  Ms Jen omschreef het begin vorige week opnieuw als “spring break for geeks”.  Op TechCrunch las ik dat het een braspartij was van 10 dagen waar af en toe een technologie-sessie aan gekoppeld werd.  Beiden zijn waar.

Maar waarom ik net 3000 euro heb betaald om dit opnieuw te kunnen meemaken?  Simpel.  De tagline van SXSW.  ”Tomorrow happens here“.  3 jaar geleden is twitter daar gelanceerd.  2 jaar geleden is het er groot geworden.  Vorig jaar is Gowalla er gelanceerd (de mensen achter Gowalla zijn trouwens Austinians).  Mis je deze conferentie, dan sta je stil, of heb je tenminste de eerste kans gemist.  Elk jaar opnieuw.

2 jaar geleden heb ik een koffie zitten drinken met de breinen achter Flickr.  Een uur en 3 Starbucks later was is zòveel wijzer geworden dat de trip zichzelf al had terugbetaald.  De mensen achter Yahoo’s Upcoming hebben me jaren geleden het nut van een interne API via dewelke je alle communicatie met je frontend doet bewezen.  Sindsdien bouw ik op geen andere manier een app.  Het laat je toe te groeien, en in een groter team te werken zonder conflicten of beperkingen.

Dit jaar kijk ik uit naar de sessie van Mark Zuckerberg, Pete Ashmore, Gary Vaynerchuck, de CEO van Twitter, en zoveel meer.

Het sociale aspect is daarbij niet alleen meegenomen, het is een conditio sine qua non om te gaan.  Je praat er urenlang met de bedenkers van CSS, de goden van Domscripting of het brein achter Ruby on Rails.  Het is overigens de enige plek ter wereld waar een foto van mij met een pint in m’n hand kan genomen worden.  Overal behalve in Texas ben ik immers geheelonthouder.  But what happens in Austin, stays in Austin!

En voor wie doen we het?  Voor de klanten uiteraard.  Het feit dat ik die inzichten kan krijgen en met zo’n ruimte groep getalenteerde mensen bevriend kan zijn bezorgt ook hen voorsprong op de concurrentie.

Genomineerde voor roommate van het jaar wordt ditmaal Hans Verschooten. Hij was bereid me in extremis een slaapplaats aan te bieden in de Hilton, vlakbij het congrescentrum.  De in-house Starbucks en het ontbijtbuffet zullen het geweten hebben.  En ook dat is maar een kilometertje of wat verwijderd van de running track rond de rivier.

Vorig jaar was ik te gast door ons Euro-Amerikaans project The Grid, voor zowel interactive als film.  Dit jaar wordt het interactive only.

Dit is ook dé kans om nog eens een paar boeken uitgelezen te krijgen; zowel audiobooks als échte boeken.  Zoals gewoonlijk ga ik gepakt met een paar thrillers en wat non-fiction.  Het worden de biografie van Steve Jobs, The Inmates are running the Asylum en wellicht een spannend 24-verhaal.  De soundtrack wordt non-fiction vrees ik: Napolion Hill.  Tenslotte zal ik meer dan 24u in de lucht hangen, dus tijd zat!

Dus wordt maart een “korte maand”.  Van 11 tot 17 maart zal ik daar zitten.  De 17e ’s morgens land ik op Zaventem en ’s avonds neem ik daar terug het vliegtuig om naar Monaco te gaan voor de halve marathon van Monte-Carlo (intussen ook een traditie).  De “training”, nee zo mag je het niet noemen; de “emotionele voorbereiding” doe ik dan langs de Colorado in Texas, ’s morgens vroeg (= het enige voordeel van een jetlag).  Pas dinsdag 23 maart zal ik terug in Brussel zijn.  Da’s al bij al 13 dagen weg, wat niet kort is voor een eenmansbedrijf.  Maar de manier waarop ik me georganiseerd heb, met m’n Asterisk en Regus-abonnement en de fantastische mensen die me helpen, laten dat absoluut toe.